Wild West

Onze buurman heeft zich de woede van een motorbende op de hals gehaald. Laatst zijn de ramen van het huis naast ons doorzeefd met kogels.
Wij wonen hier net drie weken. Na jaren in lawaaierige appartementen, verlangden we naar stilte. Eind december verhuisden we naar een klein huisje met tuintje op een hoek in wat een (voor Las Vegaanse begrippen) slaperige woonwijk leek.

Op Tweede Kerstdag kregen we de sleutel. Binnen was het steenkoud. De koude winterlucht blies onder de te korte voordeur door. Randy checkte de dunne, kierende ramen en ontdekte dat die gemakkelijk uit de kozijnen konden worden gelicht. “We zien van de huur af!” riep hij. Wat natuurlijk niet kon.  Het huurcontract was al ondertekend. De voetafdruk in de voortuin, net onder het raam, en het gat in de hor, hadden wat sinisters.

De volgende ochtend kochten we slotjes voor de ramen.
Bij thuiskomst vloog een ouder echtpaar op ons af en riep of wij de nieuwe buren waren. “Wij komen uit het zuiden en zijn gastvrij!” Met hun grote lijven omhelsden ze ons. Het waren de ouders van onze buurman. Vorige week was er via het raam ingebroken in zijn huis.

Hun zoon, Mark, was op doordeweekse dagen inspecteur in Californië. Zijn ouders pasten deze week op het huis samen met hun jongste zoon en diens vriendin.

Met geen stampende buren boven ons en geen door de muren dreunende rapmuziek, prezen wij ons gelukkig. De dunne ramen lieten wel alles van buiten door. De buurjongen maakte ruzie met zijn vriendin en schold zijn vader uit.  Die maande hem tot kalmte: “Ik ga zo je lithium  halen, jongen.”
Mark zagen we die zaterdag aan de andere kant van het muurtje in de tuin. Het was een grote kerel met een kaal hoofd en tatoeages tot aan zijn nek toe. Hij zag er niet uit als een inspecteur.

Een paar dagen later schrok ik wakker. Had ik schoten gehoord of het gedroomd? Het was half vier in de ochtend. Randy kwam de slaapkamer binnen. Hij had vlakbij vier schoten gehoord. Samen tuurden we uit het keukenraam. Een man liep naar een auto en bekeek deze grondig. Even later zagen we het blauwe licht van een politieauto.

De volgende middag kwamen de ouders van Mark langs om ons te informeren over de schietpartij van die nacht. Mark’s auto was het doelwit geweest en wilde nu niet meer starten. “We maken ons zoveel zorgen!” riep de moeder uit.

Mark’s ex-vrouw was tijdens hun huwelijk vreemd gegaan en zwanger geworden van haar minnaar. Na de scheiding had Mark haar auto en smartphone, die onder zijn naam geregistreerd stonden, van haar afgenomen. De inbraak, het schieten op de auto… volgens zijn ouders waren het wraakacties van de ex en haar vriend, die lid was van een motorbende.
Ook de bekladding van de muur van hun eigen huis weten ze aan de revanche van hun voormalige schoondochter en haar motorvriendjes.

Motorbendes, in Las Vegas zijn er tientallen, waarbij vooral de Hells Angels, de Mongols, de Bandidos en Vagos een slechte reputatie hebben, staan erom bekend dat de leden het voor elkaar opnemen. Op één actie volgen er meestal meerdere.  Veel leden zijn ex-militair. Via gewelddadige klusjes klimmen ze hogerop in de hiërarchie van hun club.

Die middag liepen wij een rondje om de zwarte pick-up van de buurman. We telden de kogelgaten.

Een week na de eerste schietpartij popten mijn oordoppen bijna uit mijn oren. In de hal botste ik tegen Randy aan. Hij was net terug uit zijn werk en had in de huiskamer achter de computer gezeten. Was op de vloer gedoken toen hij de luide schoten hoorde. 
We belden 911. Randy deed het verhaal aan de telefoniste van de alarmcentrale. Over de aanscheurende auto die hij gehoord had. Dat er daarna vijf keer geschoten was. Bij het verbreken van de verbinding hoorden we iets wat op een raceauto leek. We drukten onze neuzen weer tegen het keukenraam. Een SUV schoot door de straat en kwam met piepende remmen naast de al doorzeefde pick-up van de buurman tot stilstand. Er klonken vier schoten.

Die nacht waren er buiten tien politiemannen bezig met de zaak. De eerste schietactie was gericht geweest op het huis van de buurman, waar gelukkig niemand thuis was. Het raam van zijn woonkamer, niet ver van ons raam, was kapot geschoten. Ook in de muur zaten kogelgaten.
Buurtbewoners kwamen hun huizen uit, jassen over pyjama’s heen. Een man uit het rijtje tegenover ons jammerde dat hij dit nog nooit meegemaakt had.  Een buurvrouw vertelde dat ze onze buurman een aantal maanden geleden twee assault rifles (volautomatische aanvalsgeweren) zijn huis had binnen zien dragen. Deze wapens (waarvan de eerste versie, het Sturm gewehr, ontwikkeld werd door Hitler) worden vooral in het leger gebruikt. Ze hebben een bereik van minstens 300 meter en er kunnen 20 tot 50 kogels achter elkaar mee worden afgeschoten. In de Verenigde Staten zijn ze volkomen legaal. Dit zijn de wapens waarmee verwarde personen hier door de jaren heen slachtoffers hebben gemaakt in winkelcentra, op scholen en universiteiten.

Een paar dagen later liet buurman Mark zijn total-loss geschoten pick-up afvoeren. Het ding was teveel een schietschijf geworden. Sindsdien is het rustig. Misschien is de wraakzucht van de motorbende gestild of nemen ze geen risico meer nu de politie dagelijks door onze straat rijdt.

Sinds de laatste schietpartij loopt er meerdere malen per dag een cowboy langs ons huis. Hij is een jaar of zestig, draagt een cowboyhoed en –laarzen en in zijn holster een pistool dat glimt alsof hij het dagelijks oppoetst. Hij wandelt naar de nabijgelegen basisschool om zijn kleinkinderen op te halen en loopt soms nog even met ze naar de ijssalon. Deze opa is op alles voorbereid. Met zijn losse looppas, zijn hand ontspannen naast het holster,  straalt hij het zelfvertrouwen uit van iemand die zichzelf, zijn kleinkinderen en de hele buurt kan verdedigen als het nodig is.

Wij houden niet van vuurwapens, maar wel van onze langs het huis patrouillerende buurtcowboy. Lucky Luke noemen we hem liefkozend.

 

All rights reserved © 2017 Dutch Vegas Life / Mayke Kranenbarg